ODA
A LA FABADA
.Manolín de la Carrera.Non hay duda que la distancia
ye pa l'alma como el cuchu y fai
medrar l'añoranza d'aquello
que se quier muchuVoy contaros una estoria pa que
vos sirva de exemplu vienme
ahora a la memoria ye una verdad como un templu!Viajaba yo un autobús diba
camin de mio casa y... ya
sabeis lo que pasa cuando
ye hora de yantar.La fame cosa normal en
esta bendita tierra -vivo
ahora en Inglaterra-
vuelvese fenomenal.Y en asi precisa instante non
pensé por un momento en
un esteak con guisantes o
una perdiz con pimienta.Pensaba con ilusión en
una buena fabada con
chorizu y jamón como Dios
manda adobada.Una fabada con morro y
demás aditamentos como diz
mi tía Socorro con todos los
Sacramentos!Y pensaba en "La Chalupa"
y en esa sidra de restallu to
pa matar el secañu de
aquellos fabes con tucu.Y al pensar en la borona fue
tan grande el sufrimiento que
perdí el conocimiento creime
que non ye de coña!Por una buena tayá de
borona con jamón daba a
esta xente el Peñón si non
lo tuviesen ya.De una o d' otra manera
por estar lejos de casa
ya veis la fame que pasa